تقدیم به تو ، به تو که یادم دادی چه طور زندگی کنم ، به تو که همیشه به یادت هستم. تقدیم به تو که یادت آرامشم ، بودنت دلداری و صحبتهایت گرمیم می دهد.

دیدم مشیری چه خوب احساسم را بیان کرده. دیگر چیزی نمی توانم بگویم.

صدا با گريه می آميخت

                     صدا در گريه می آويخت

   نه تنها بام و ديوار و در و ايوان ،

            که گفتی تکيه گاهی آهنين بنيان فرو می ريخت .

زمين لرزيده بود اما

            نگاهی يک جهان فرياد ، نفرين ، خشم

                                               نگاهی از شرنگ درد مالامال

                         نگاهی غوطه ور در اشک

    نگاهی - همچنان تا جاودان نوميد -

             به دنبال کسی در آسمان ، انگار می گرديد

                                                        می گرديد

                                                                 می گرديد ....         (فریدون مشیری)